آنم آرزوست ...

بعضی آدم ها هستند که بی توجه به اطرافيان و اينکه آنها چه فکر می کنند ؛ برای خودشان کارهايی می کنند خوب وبد . و برای کارهای خوبی که می کنند؛ انتظار ندارند کسی آنها را تشويق کند حتی از دلشان هم رد نمی شود که کاش کسی مرا ببيند و لااقل در دلش مرا ستايش کند . اما امان از آدم هايی آنقدر کارهای خوب می کنند تا حالت به هم بخورد اصلا از دور که می آيند مثل علامت+ هستند .خلاصه از بس خود را شيرين کرده اند حالت بد می شود . لازم نيست که بگويند به وضوح نياز به اينکه کسی آنها را در کادر ديد خود قرار دهد ؛ را در آنها احساس می کنی . اما اينکه به سراغ وبلاگم آمدم ؛به خاطر گروه اول بود . چون با وجود اين آدم های عادی (و از ديد بعضی ها بد ) ؛ خوبی خوب بودن را با تمام وجود لمس می کنم. گاهی به خودم ميگويم : کاش من هم عادی بودم و لااقل يک بار برای ذات زيبای خوب بودن بعضی کار ها را می کردم . بگذريم ... .

اما بعضی ها هستند که خيلی ما مخلصشونيم . اونها ؛ انگشت شمارند وقتی دلت حسابی می گيرد ؛دنبال اين آدم ها می گردی اگر خيلی شانس بياری شايد پيداشون کنی اونها که حسابی فارغند . مثل آدمهای عادی (وحتی بهتر از اونها) خوبند و خيلی خيلی کم بدند. گاهی فکر ميکنم اگه يک روز اين آدم ها نباشند ؛ چه می شود ؟!

اما عده ی قليلی هستند که ديگه پاک بودن رو ترکونده اند . انگشتم رو روی همين جور آدم بودن می گذارم و می گردم ... . اما خوب می دانم که آنچه يافت می نشود آنم آرزوست !

/ 0 نظر / 12 بازدید