آدميت خنديد

زد زمين زلزله ای آه ز هر جا بر خاست

آجری جنبی خورد بر سر کوچک کودک افتاد

کمر کوه شکست / سايه افتاد به شهر

تنگ ماهی سر خورد / آب خود را پاشيد / بر لب سرد پدر

خانه ها بی صاحب / کوچه ها بی کودک / چهره ها بی لبخند

شهر می رفت که از روی زمين محو شود

                                                    ***

آن طرف بانگ برآمد مردم!

زلزله کشت برادر هامان !

همه دلها لرزيد / همه لبها خشکيد / اضطراب حاکم شد

بانگ ديگر آمد :  آدم ! نوبت توست .

هر کس از هر جا خاست .

سخن از آدم بود !

سخن از همدردی . مهر . صفا . ايمان بود !

سايه با ديدن نور مرگ را با خود برد

آب چون موجی سخت درد را از جا رفت .

شهر در خاک فرو رفته و ويران بشکفت

آسمان رقصی کرد اشک شوقش باريد بر سينه ی شهر

آدميت از نو متولد شده بود ! ...

/ 0 نظر / 6 بازدید