...با توام ای مرگ!

وه! چه شوم و وحشتناک ،زرد درخزان مردن
سرو بودن و آخر در تنور نان مردن

ترس من نه ازمرگ است می هراسم از ماندن
مثل دیگران بودن ، مثل دیگران مردن

برّه های پرواری از چرای بی عاری
سرنوشت شان ، باری بر در دکان مردن

آی باد غارتگر از گناه ما مگذر
شیوه شقایق هاست سرخ و بی نشان مردن

با تو ، با توام ای مرگ! ما حریف میدانیم
در تبار ما رسم است رو به آسمان مردن

آی مرغ آتش زاد! قسمت کلاغان باد
هم در آشیان زادن هم در آشیان مردن

غایت سرافرازی اهتراز بر دار است
جان بی قرار ما فدیه ی چنان مردن
                                                                           اسماعیل امینی

/ 0 نظر / 15 بازدید