برای او که شمع هميشه روشن اسلام است ....

به نام الله او که چراغ هدايتش خاموش نمی شود

امروز سالروز درگذشت (شهادت ) دکتر علی شريعتی است . او که در خاموشی افکار چراغ فهم دينی و اجتماعی را گسترد. او که حتی در زمان حياتش کسی آنچنان که بايد نشناختش چه رسد به زمان خاموشی ... و اين يکی از درد های پايان ناپذير او بود . خود او می گويد : خدايا ! همواره تو را سپاس می گزارم که هرچه در راه تو و در راه پيام تو قدم بر می گذارم آنها که بايد ما را نوازش کنند می زنند و آنها که بايد همگاممان باشند سد راهمان می شوند و آنها که بايد تقويتمان کنند تضعيفمان می کنند . سپاس می گزاريم تورا . جز از اين طريق آدمی از اخلاص برخوردار نمی شود .

آری اين همه بحث و جدل بين طرفداران و مخالفانش بر سر خود خواهی ؛جهل و مصلحت های خود است و نه به راستی بازشناسی راه حق از باطل . خود دکتر بارها و بارها گوشزد کرده بود که اين مفاهيم را که می گويد بی عيب و نقص نيست و خواسته بود تا متفکران ايراد هايش را بگويند . واين به معنای ضعف او نيست چنانچه هر عالمی بنابر انسان بودنش زمينه اشتباه کردن را دارد .(چنانچه صدر المتآلهين در اواخر عمر خود ؛خودش ايراد نظريه ای که در جوانی داده بود را گرفت ) پس تعصب يا سعی در کوبيدن چنين چهره هايی هر دو خطاست . و از همه بدتر دفاع با تحجر است که او از اين موضوع در مورد تشيع به شدت رنج می برد و حالا به سر خود او آمده !

چه کسی او را به درستی خواهد شناخت ؟... 

خدايا ! می دانم که اسلام پيامبر تو با نه آغاز شد و تشيع دوست تو نيز با نه آغاز شد . مرا به اسلام آری و تشيع آری ؛ بی ايمان گردان .

  
نویسنده : مريم ; ساعت ۱٢:٠٠ ‎ب.ظ روز جمعه ٢٩ خرداد ،۱۳۸۳